اشعار

ای دست یداللّهی، برخیز به خون‌خواهی            ای پرچم آگاهی، برخیز به خون‌خواهی

ای مشتِ گـره کـرده، الـوعـده وفـا کرده            ای شور شبانگاهی، برخیز به خون‌خواهی

نفرین به نفـهـمـیدن، گـوساله پـرستـیدن            زین ظلمت و گمراهی برخیز به خون‌خواهی

تـو أنــتـم الأعـلـَـون‌ی، إنَّ مـعـیَ رَبّ‌ی            الـعـزّةُ لِلّه‌ی، بـرخـیـز به خـون‌خـواهـی

خود بارش سجّیلی، خود لرزش زلزالی            خود غرّش فتّاحی، برخیز به خونخواهی

ای کـفشِ به جا مـانده از کودک میـنابی            ای آه سحرگاهی، برخیز به خون‌خواهی

آن کـوه صلابت را، این بـارِ امـانت را            برخیز به همراهی، برخیز به خون‌خواهی

ای فـاتح مـیـدان‌ها، مبـعـوث خـیابـان‌ها            برخیز به خونخواهی، برخیز به خون‌خواهی

رسیـد قـصه به پـایـان، خدانگهدارت            عـزیز مـردم ایـران! خـدانـگـهـدارت

به پای شوق رسیدی در این مسیر بلا            به کـاروان شـهـیـدان، خـدانگهـدارت

شکوفه‌های بهاری پس از تو پژمردند            تو ای لـطـافت بـاران، خـدانگهدارت

صلابت تو کمر می‌شکست دشمن را            تو سیل بودی و طوفان، خدانگهدارت

خوشا به حال جهانی که بوده مدت‌ها            به چشم‌های تو مهمان، خدانگهدارت

تو می‌روی و رفیقان شاعرت در سوگ            نشـسـته‌اند غـزل‌خوان، خدانگهدارت

ببین چگونه به تشـییع پیکـرت اکنون            پُر است کوی و خیابان، خدانگهدارت

چه تلخ دست تکان می‌دهد وداع تو را            نـگـاه مـاه از ایـوان، خـدانگـهـدارت

برای دیدنت از دور، قد کشیده به شوق            شکـوفه از سـر گـلدان، خدانگهدارت

چه مادران شهیدی که با تو می‌گویند            به اشـک و آه فـراوان، خدانگهدارت

دوباره شوق زیارت کشیده است تو را            به سوی شاه خـراسان، خدانگهدارت

برو که پرچم خون‌خواهی‌ات نمی‌افتد            ز دست مـردم مـیدان، خـدانگهدارت

خـاک ایـران حـرمِ تـوسـت أباعَـبدِالله            غـرق لـطـف و کـرم توست أباعَبدِالله

دل این مردم با غـیرت مـبـعـوث شده            پــاســدار عـلــم تــوسـت أبـا عَـبــدِالله

واکن آغوش، عـلـمدار شهـیدان حـرم            زائــر مـحـتــرم تـوسـت أبـا عَــبـدِالله

صاحب مشت گره کردهٔ خاکی، امروز            خـاک‌بــوس قــدم تـوسـت أبـا عَـبـدِالله

به عـلـمدار خـبر ده که عـلـمدار عجم            بــاز مـحـتـاج دم تـوسـت أبـا عَـبـدِالله

میـهـمان آمـده ارباب عجـب مهـمانی            بـی‌قـرار حــرم تـوسـت أبــاعَــبــدِالله

روضه‌داری که به مانند همه عمر، هنوز            هـمـدم مـحـتـشـم تـوسـت أبـا عَـبــدِالله

موج خونی که به رگهای وطن جوشیده            جـاریِ اشـک غـم تـوست أبـاعَـبـدِالله

باز هنگامهٔ پیروزی خون بر تیغ است            این هم اعـجـاز دم تـوسـت أبا عَـبدِالله

برکت خون تو امروز جهان در کف ماست            تـازه این لـطـف کـم تـوست أباعَبدِالله

به جز خوبی ندیدیم از تو؛ دل‌هامان یقین دارد            عزادار است هر آزاده‌ای که درد دین دارد

تو هم آخر به یاران شهید خویش پیوستی            و حالا در بهشت این حلقۀ زیبا نگین دارد

شهادت آرزویت؛ نه! شهادت سرنوشتت بود            «حسینی زندگی کردن» سرانجامی چُنین دارد

مرید مکتب سرخ حسین! امروز در سوگت            خیابان‌های ایران رنگ و بوی اربعین دارد

به خون‌خواهی تو برخاسته این ملت مبعوث            اگرچه از فـراق تو دلی اندوهگـین دارد

شبیه تو نمی‌ترسیم از تهدید و از تحریم            که سرو استقامت ریشه در این سرزمین دارد

در این کشور کسی با ظلم هم‌پیمان نخواهد شد            در این کشور اذان نام امیرالمؤمنین دارد

امانت‌دار میراث توأیم آقای کشوردوست!            به «فتح قله» ملت اعـتـقاد راستـین دارد

به شوق آفرینت شعر می‌گـفتم تمام عمر            نگفتی! بیت‌به‌بیت این غزل هم آفرین دارد؟

پــنـاه مـلـت ایـران پـنـاهـگـاه نـداشـت            غریب بود و به جز ذات حق، گواه نداشت

به وقت غرش موشک، به وقت بارش بمب            شـبـیه مـا فـقـرا جـز خـدا پـنـاه نداشت

به کنج امن ز تهدید خصمِ هرزه نرفت            که ترس در دل آن شیر شرزه راه نداشت

سرای ساده و کوچک برای او بس بود            بزرگ بود، نیازی به فر و جاه نداشت

زعـیـم بـود و مـزین به فـقـر اشـرافـی            حکیم بود و شباهت به شیخ و شاه نداشت

سریر و مصطبه، سجـادۀ نـمازش بود            که از خزائن دنیا جز اشک و آه نداشت

نـمـی‌رسـیـد بـه افـلاک، اقـتـدار وطـن            به رغم خیل حرامی، اگر سپاه نداشت

ز بنـدگی به سـیـادت رسـاند ایـران را            اگر شنید ملامت، جز این گـناه نداشت

در این سرای کهن مثل شمع چون می‌سوخت            مسیر عشق نیازی به مهر و ماه نداشت

به روشنای دل‌انگیز صحبتش خوش بود            دلم، ولی خبر از این شب سیاه نداشت

خـدا کـند که نـیـفـتـد نـگـاه خـسـتـۀ من            به هر که حُرمت آن پیر را نگاه نداشت

گـریـه‌هـای ابـر پـایـانی نـدارد بعد تو            فصل سـرد ما بـهـارانی ندارد بعد تو

خواستم تا در عزایت جان دهم، اما دریغ            دیدم این آتش‌به‌دل، جانی ندارد بعد تو

زنده ماندن بی حضورت مُردن تدریجی است            این دو با هم فرق چندانی ندارد بعد تو

درد من -ای چشم‌هایت با نگاهم قوم و خویش-            درد تنهایی‌ست؛ درمانی ندارد بعد تو

رفـتـنم را خـواستم زیرا برای مانـدنم            عقل، حتی عـقل برهانی ندارد بعد تو

گرچه با یادت نهـال استـقامت کاشـتیم            خاک ما دیگر گـلسـتانی ندارد بعد تو

از همان بالا خیابان‌های ایران را ببین            این حکـایت خط پـایـانی ندارد بعد تو

رسیدند از غروبِ جاده مهمان‌های بسیاری            ببین! جمع‌اند اطرافت پریشان‌های بسیاری

هوا بوی جـدایی می‌دهد در موسم دیدار            افق ابری‌ست، در راه‌اند باران‌های بسیاری

تو خویشاوندی دیرینه‌ای با رودها داری            به دریای تو می‌ریزند جریان‌های بسیاری

نگاهت چلچراغ مسجد و دیر و کلیسا بود            به تو روشن شده چشم شبستان‌های بسیاری

از آن روزی که شهر آمادهٔ تشییع زخمت شد            چراغانِ غمت مانده خیابان‌های بسیاری

تو ای تا بوده و هست آشنا با سبزِ فروردین!            گذشت از باغِ ما بی‌تو زمستان‌های بسیاری

بگـو با دشـمنان از اقـتـدار آه مـظلـومان            کماکان پیش رو دارند طوفان‌های بسیاری

با چشم های مـهـربان از پیـش ما رفتی            ای تا ابد دردت به جان، از پیش ما رفتی

آخر کجـا رفـتی؟ بگـو آخر کجا رفتی؟            آرام، تـنهـا، بی‌صـدا پـیـش خـدا رفتی؟

مـا مـردم خـوبـی بـرای تـو نـبـودیـم آه            مـا آشـنـای گـریــه‌هـای تـو نـبــودیـم آه

با خود نگفتی عاشقانت بی تو می‌میرند؟            با خود نگفتی نیستی دلشوره می‌گیرند؟

هر شب محرم پای تو ما گریه می‌کردیم            با آه جـان‌فـرسای تو ما گریه می‌کردیم

تو ذکر می‌گـفتی میان روضه و یکریز            با ذکر گـفـتن‌های تو ما گریه می‌کردیم

در فـاطـمـیه اشک‌هـایت اوج مـاتـم بود            با ذکر یا زهـرای تو ما گریه می‌کردیم

ای اشک‌هایت آسمان، ای‌ اشک‌هایت نور            با گریه‌ کردن‌های تو ما گریه می‌کردیم

دیشب نبودی کـوچه‌ها ابـر بهـاران بود            بعد از تو «کشوردوست» هم تا صبح باران بود

حالا جهان ای شعر غمگین اشک می‌ریزد            بی تو خیابان «فلسطین» اشک می‌ریزد

آن چفیه را از دوش خود برداشتی، رفتی            شـاید هـوای کـوی دیگـر داشتی، رفتی

همچون عقیق تو همیشه راه تو سرخ است            انـگـشـتـر «الـعـزّة للّه» تو سـرخ است

ای کاش ما جای تو در آوار می‌مـاندیم            ای کاش می‌مردیم و از داغت نمی‌خواندیم

آه ای عـلمدار حرم بی تو حرم تنهاست            میدان به میدان روضۀ تنها شدن برپاست

ای تا ابد دردت به جان، از پیش ما رفتی            آخـر کجا رفـتی؟ بگـو آخر کجا رفتی؟

خـون پیـمبرزاده‌ای اعجاز کرده‌ست            تا آسـمـان راه عـبوری باز کرده‌ست

الله اکـبــر از ســرود فـتــح خــونـش            فتحی که دنیا را پر از آواز کرده‌ست

از قـلۀ انـسـانیت می‌گـفـت و خـونش             پـایـان استـکـبـار را آغـاز کـرده‌ست 

مشت گره‌کـرده به هم پیـونـدمان داد            همبستگی این قوم را ممتاز کرده‌ست

خشم مقدس در رگ هر شهر جاری‌ست            خونش خیابان را شگفتی‌ساز کرده‌ست

مـا از پـریـدن هـیچ پـروایی نـداریـم            سیمرغ در این سرزمین پَر باز کرده‌ست

ما را خدا با خـون او مبـعـوث کرده            خـون پیـمبرزاده‌ای اعجاز کرده‌ست

هیچ است سوگـواری ما در برابرش            این ماتم عظیم که سخت است باورش

عـمری دویـد در پی تـو واژهٔ شهـیـد            خود را رسـانـد اوّل نـام تو، آخـرش

طی شد در آرزوی زیارت تمام عمر            حالا بگو چگونه رسیدی به محضرش؟

باید جهان بترسد از این کشوری که هست            اندوهناک سرور و خون‌خواه رهبرش

ما داغـدار، مـا پـدر از دست داده‌ایم            کـی مـی‌رود زِ یـاد نـگـاه مـنـوّرش؟

ای کاش بود سـیّد و می‌دیـد می‌شـود            هر روز باشکـوه‌تر از قبل لشکرش

چشم همه به سوی امام زمان ماست            چـیزی نـمـانده، می‌رسد الله اکـبرش

تو جان بودی، جهان بودی، تمام داستان بودی            پناه قلب‌های خسته از جور زمان بودی

نمایان بود در پیشانی‌ات اشراق قدّوسی            تمـاشـایی‌ترین آئـیـنهٔ حـیـدرنـشان بودی

«أشداء علی الکفار» بودی مثل پیغـمبر            ولی با مردم ایران همیشه مهربان بودی

تمدن‌ساز بود اندیشه‌های روشنت ای ماه!            بلندآوازه بودی، نور بودی، بی‌کران بودی

همیشه می‌ستودی باور سرخ فلسطین را            تو ای آزاده! عمری حامی این آرمان بودی

جهان آموخت از تو گفتمان استقامت را            تو پرچمدار این اندیشه و این گفتمان بودی

بگو با عاشقان، راز دعای مستجابت چیست؟            سر سجاده در اوج کدامین آسمان بودی؟

شهادت جاودانت کرد در تاریخ این کشور            ولی در قلب مردم قبل از این هم جاودان بودی

دارم ز تهران می‌روم مردم خداحافظ            دیگر مرخص می‌شوم ای قم خداحافظ

خیر تو را می‌خواستم ایران حلالم کن            ای طاعنان! این نیز رفراندوم خداحافظ

گفتند شد زیر زمین پنهان، گذشتم من            رفـتم ولی تـا گـنـبـد طـارم خداحافظ

مستأجری بودم درون خانه‌ای کوچک            آن هم که شد در بمب و موشک گم خداحافظ

این خانۀ زهراست، پاسش را نگه دارید            حالا که این در سوخت در هیزم خداحافظ

من سوختم اما نه از موشک ز بی‌مهری            ای نیش‌های بدتر از کـژدم خداحافظ

مـسـتی مـهـیـا بود اما من نـنـوشـیدم            چیزی به غیر از خون دل ای خم خداحافظ

دیگر مجاور می‌شوم در شهر خود مشهد            زیر چـراغ کـوکـب هـشتم خـداحافظ

من با عروس و دختر و داماد و زهرایم            پرمی‌کشم از خاک تا انجم خدا حافظ

با جسم پرپر می‌روم تا کـربلا اینک            چون نعش اربابم به زیر سم خداحافظ

ای خیل صاحب‌منصبان از ملک ری رفتم            مال شما این خاک و این گندم خداحافظ

قـدرم نـدانـسـتـیـد امـا مـجـتــبـایـم را            لطـفا مـرنجـانـید ای مردم خـداحافظ

برخـاسـتـه عـالـم به فـراخـوان عزایت            وقت است که جان را کنم ای دوست، فدایت

بـرخـیـز و بـبـیـن هـیـمـنۀ قـافـله‌ات را            تـأثـیـر دعــای سـحــر و نـافـلــه‌ات را

برخیز و ببین سبک رجـزخوانی ما را            تـوفـنــدگـی خـطـبـۀ طـوفـانـی مـا را..

شد فـصل تـمـاشـا، بده ای اشک امانم!            بایـد به جـهـان حـرف دلـم را بـرسـانم

ای داغ و غـم تـا بـه ابـد تــازۀ ایــران            این داغ چه داغی‌ست که شد مشعل ایمان؟

این نور چه نوری‌ست چنین رد شد از آتش؟            این نام چه نامی‌ست فـراتر ز سیاوش؟

ای داغ مـکـرر! پـدرم! رهـبـر خـوبـم!            از داغ تو باید به سـر و سـیـنـه بکـوبم

جا دارد اگر از غمت ای مرد، بمیریم!            جـا دارد اگـر لحـظـه‌ای آرام نـگـیــریم

این غـصه که پنهـان ز خـدای تو نبوده            امـا بـه یـقـیـن وقـت عـزای تـو نـبـوده

بـایـد به تـسـلّای دل، ای یـار عـزیزم!            با مشت گـره‌کـردۀ خـود اشک بـریـزم

غـم را به تـمـاشـای حـمـاسـه بکـشـانـم            بـا دیـدۀ بــارانـی خـود شـعـر بـخـوانـم

هرچند که قـسـمت شده مـن داغ بـبـیـنم            نـامـردم اگـر از غـمـت از پا بـنـشـیـنم

شمـشـیر به دستـیـم و نیـفـتـاده سـپـرها            سودای غـمت تا به ابد هست به سـرها

دلــداده و آزاده و بـی‌واهـــمــه بــاشــد            هر کس که دلش با پـسر فـاطـمـه باشد

حالا پس از آن دغدغه و خون جگرها            اخبار شکـوهـت شده سـرخـطّ خـبـرها

ای اهل هـنر! اهـل قـلـم در ادبِ شعر!            بـایـد بـنـویـسـیـد به تـاریخِ شـبِ شـعـر

هر چند خدای سخن و شعر و هنر بود            سـیـدعـلـی خـامـنـه‌ای مـرد خـطـر بود

حالا من و باران و... تو و آینه در پیش            خورشید شدی زنده‌تر و زنده‌تر از پیش

نفهمیدیم افسوس تو را ای مهربان، افسوس            ببین مائیم حالا بعد تو با یک جهان افسوس

ببین جاری‌ست هر شب در خروش اشکمان، اندوه            ببین مانده‌ست بی‌تو بر لبان سردمان، افسوس

کنارت چارفصل ما پُر از عطر بهاران بود            تو رفتی و بهاران هم شده رنگ خزان، افسوس

شهادت را چشیدی جرعه جرعه بعد یارانت            به لب‌های تو بوده بعد هر داغ گران، افسوس

به‌پا می‌کرد آتش در دل ما دیدن اشکـت            نماز حاج قاسم بود و اشک بی‌امان، افسوس

دل ما با دل تو سوخت از داغ رئیسی، آه            پس از سیدحسن داریم بر لب همچنان، افسوس

نه تنها دست تو مجروح بود از جور بدخواهان            جراحت‌ها به قلبت بود از زخم زبان، افسوس

نفهمیدیم افسوس تو را ای مهربان، آن روز            ولی امروز می‌فهمیم ما از عمق جان، افسوس

بر سینه بکوبید که آن سایهٔ سر، رفت!            افسوس که از خانه غریبانه پدر رفت!

آن ماه که می‌گفت غمش را به دل چاه            آن شمع که سودای سحر داشت به سر رفت

آن دست دعاگو که نزد جز به خدا رو            آن دیـده بـیـدارِ پُر از درّ و گهـر رفت

آن شمع شب‌افروز که شد داغ جگرسوز            آن مایهٔ دل‌گـرمی اصحـاب هـنر رفت

لبخـنـد به دنـیـا زد و با غـسل شهـادت            خود پیشتر از آن‌که زند مرگ به در رفت

پرسیده‌ای از من: خبر تازه چه داری؟            دیگر چه خبر؟ سرخط دنیای خبر رفت

یادی‌ست از او مانده و راهی‌ست که باقی‌ست            از دل نرود، آری! از این دیده اگر رفت

هنوز از داغ لبریزیم و از اندوه سرشاریم            ملائک نیز گریانند بر حالی که ما داریم

اگر از حال ما پرسند، شرح کاملش این است:            عـزاداریم، حـیرانیم، می‌نالـیم، می‌بـاریم

تحمل کردن این بار، کار شانهٔ ما نیست            چگونه پیکرش را روی دوش خویش بگذاریم؟

به ما عمری گذشت و خواب با چشمانمان قهر است            که تا وقت قـصاص خـون آل‌الله بیداریم

بگو شمشیرها تیز است، ما آمادهٔ رزمیم            بگو مرحب بیاید، ما همه مشتاق پیکاریم

به آن مشت گره‌‌کرده قسم، پرچم نمی‌افتد            که ما در حفظ ایران مثل عباس علمداریم

صد و اندی گذشت و ما به فرمان ولیّ خود            همه‌شب در خیابان‌ها و میدان‌ها در انظاریم

اگر فرمان سید مجتبی صلح است، در صلحیم            اگر امر ولی جنگ است، ما در جنگ اشراریم

برو آقا، خیالت تخت، روزی را نمی‌بینند            که از دامـان آقـازادهٔ تو دسـت بـرداریم

دل صــد پـــاره‌ام آرام نــگـیــرد آقـا            جگـر پـاره که مـرهـم نپـذیـرد اصلا

دل خـونـیـن شده‌ام هـیچ نـدارد بـاور            چه غریبانه شدی از قفـس جسم رها

همه عـالم خـبر پَـر زدنت را گـویـند            دل بی‌تاب مرا نیست که گوش شـنوا

من نمی‌خواهم و هر لحظه زنم فریادش            بگـذاریـد که بـاور نکـنـم این غـم را

بگذارید که در عزلت تنهایی خویش            دق کنم؛ نشنوم هرگز که شدم بی‌بابا

چشم هرگاه به هم می‌نهم از هُرم جگر            اشک سرخم به فغانی کند اینگونه دعا

کاش برخیزم و گویند؛ نرفتی تو هنوز            آن خـبر طرح فـریبی‌ست برای اعدا

یا که با معجره‌ای کاش شود برگردی            جـان نـاقـابل من جـای تو گـردد فـدا

چند ماه است که جان بر لبم از دوری‌تان            باز دارم به دل امـید که شاید شما ...

مثل جدت به لب تشنه شدی طائر عرش            ارباً اربا شده‌ای زآن همه موشک گویا

مملو از درد و پُر از بغض و همه فریادم            بارالها نـظری زین غـم طاقـت‌فـرسا

متوسل به رقـیه شده‌ سائل که چو او            زودتر از همگان سـوی تو آیـم مولا

تنها نه خاک، نوحه کنند عرشیان تو را            صاحب‌عزاست مهدی صاحب‌زمان تو را

دیـدم میان مـعـرکه با اهل و کـودکـان            لب‌تـشـنه در مبارزه با دشـمنان تو را

یک لحظه از رضایت حق سر نتافتی            تا مرگ سرخ آمد و شد نردبان تو‌ را

سر دادی و نشد سر تو خم چنان حسین            واین‌گونه خواست خالق تو قهرمان تو را

«گفتی فتاد از حرکت چرخ بی‌قرار»            آن‌دم که می‌رهاند ز تن مرغ جان تو را

«کاش آن زمان سرادق گردون نگون شدی»            آن‌دم که سوخت، بی‌شفقت آشیان تو را

«آه از دمی که با کفن خون‌چکان ز خاک»            بـیـنم به رستـخـیزِ خلایق عیان تو را

گویی «که بود منتقم خون پاک من؟»            آنک خروش خیزد از آن کاروان تو را

وآن حـلـقـهٔ عزیز شـهـیـدانت آن‌زمان            بگرفته‌اند همچو نگـین در میان تو را

بـس لالـه‌هـا که می‌دمـد و هـیـچ آفـتی            از یـادشان نمی‌برد ای باغـبان! تو را

من با کدام حـنجـره گویم فغان تو را؟            من با کـدام شرح نـمـایم بـیـان تو را؟

من با کدام واژه؟ کدامین سخن؟ چه حرف؟            یک قطره بازگو کنم ای بی‌کران تو را؟

همچون مـنجّـمـان به تماشا نـشـسـته‌ام            شاید فـراز خـاک بجـویـم نـشان تو را

با راه‌وارِ اشک بسی گـشتم و... دریغ            یابم کدام گـوشهٔ این کهـکـشان تو را؟

آنسان به شـاهـراه شـهـادت قـدم زدی            که خاکـریـز عـقـل ندارد گـمان تو را

آن‌سوی این جهانی و در حسرتت جهان            وآنگه مگر به خواب ببیند جهان تو را

آن‌سوی این جهانی و در دستگاه عشق            فـرمـان بـرنـد جـمـلـهٔ ایـرانـیان تو را

فـرمـان بـرنـد جـمـلـهٔ آزادگــان دهـر            فرمان برند جمله ز پیر و جوان تو را

ما را چه جای سوگ و چه شأن گریستن؟            صاحب‌عزاست، مهدی صاحب‌زمان تو را

هرچند در دل آتش داغ تو روشن است            در شاهراهِ فتح چراغ تو روشن است

تو زنـده‌ای و امـت تـو ایـسـتـاده است            جان جهان به نور بلاغ تو روشن است

در جـمع شـاهدانی و بر روی مـاه تو            چـشـم هـزار لالۀ باغ تو روشن است‌

افـروخـته‌ست محـفـل شعـر شهـود را            شمعی که در رواق فراغ تو روشن است

ما جـادۀ مـجـاهـده را گـم نـمـی‌کـنـیـم            آئـینه‌ها به نقش سراغ تو روشن است

در آسـتـان صبـح ظـهـور ایـسـتـاده‌ایم            پیغام تو رسا و چراغ تو روشن است

آن شب که داغ، بر دلِ دنـیا گـذاشـتی            رفـتی و سـر به دامن گـل‌ها گـذاشـتی

خالی‌ست جای نور تو در قاب چشم‌ها            حــســرت بـرای آیــنــهٔ مـا گـذاشـتـی

میهن پُر از شمیم شهادت شد ای عزیز            مثـل هـمیـشـه پـنـجـره را وا گـذاشتی

«هشتاد و شش بهار» تو مدیون عشق بود            روزی که رو به عـالـم بـالا گـذاشـتی

در حیرتم، امامِ جماعت! چرا ز شوق            وقـت سـحـر نـمـاز فُــرادا گـذاشـتـی؟

امروز وقت «وعدهٔ صادق» رسیده بود            آخر چه شد که وعـده به فردا گذاشتی

گفتم تو کیستی که چنین ساده زیستی؟            یک عمر، روی خواهش دل پا گذاشتی

با ناکـثین، که زهر به جام تو ریخـتند            با خود قـرار صبـر و مـدارا گـذاشتی

با خطبه‌های خاطره‌انگیز و سبز خود            روح بــهــار را بـه تـمـاشـا گـذاشـتـی

قرآن پناهگاه تو بود ای «امین» عشق            وقـتی قـدم به عـرش مُـعـلـی گـذاشتی

گـاه عـروج، مـشت گـره‌کـرده داشـتی            یـعــنـی کـلـیـد حَـلِّ مـعـمــا گـذاشـتـی

ریحـانه‌ات کـنـار تو بـود و شـهـید شد            شــاهـد بـرای روز مــبــادا گـذاشـتـی

ای رهـبر مجـاهـد و مظلوم و مقـتدر!            ما را در این مـبـارزه، تـنهـا گذاشـتی

ای آرمان روشن و پاکـت نـمازِ قـدس            حرمت به نام مسجد الاقـصی گذاشتی

ایـثـار و اتـحـاد و امـیـد و مــقــاومـت            از خـود به یـادگـار در اینجـا گـذاشتی

در راه سـربـلـنـدی ایــران، رخِ نـیـاز            بـر خـاک آســتـانـهٔ زهــرا گـذاشــتـی

شد «مجتبی» به فضل خدا مقتدای ما            پـیچـیده در سـراسـر گـیـتی صدای ما